തിങ്കൾപോട്

ചെറുപ്പത്തിൽ,

നിന്നെപ്പാടെ ഞാനും

അമ്മയുടെ മടിയിലിരുന്ന്

മാനത്തെ തിങ്കൾകലക്ക് വേണ്ടി

വാശിപ്പിടിച്ചു.

യൗവ്വനത്തിൽ ആ വാശി

ഒരു സ്വപ്നമായി മാറി.

ഭൂമിയിൽ പതിച്ച

ഒരു രൂപമായ് മാറി.

ആ സ്വപ്നം സ്വപ്നമായി അവശേഷിക്കേ,

വാർദ്ധക്യമായി.

ഞാനിന്ന് ആ പഴയ കൊച്ചു കുഞ്ഞാണ്.

രാത്രികളിൽ,

മനയുടെ മുകളിലെ നിലയിൽ,

കിളിവാതിലിനോട് ചേർത്തിട്ട

പായ്ക്കട്ടിലിൽ കിടന്ന്

ആ പഴയ തിങ്കൾകലക്ക് വേണ്ടി

വാശിപ്പിടിക്കുന്നു,

കണ്ണീർ പൊഴിക്കുന്നു.

ചങ്കുപ്പൊട്ടേ,

കണ്ണീർ പൊഴിക്കുന്നു.

കാരണം, 

ഇപ്പോൾ,

ഈ തിങ്കൾകലയുടെ 

ഒരുപുറം നീയും

മറുപുറം അമ്മയുമാണ്.

രാത്രിമഴ