തണൽ തേടുന്ന മരങ്ങൾ

തനിയെ തളം കെട്ടും ആത്മദുഃഖങ്ങളിൽ

മുഷിയുന്ന ഒരാത്മാവ് നിർജീവമായി

രണ്ടു കടലുകൾ  വാരി തീർത്ത കണ്ണുകൾ 

രാവിലെ ഇടനെഞ്ചിൽ ചൊമല രത്നങ്ങളായ് , 

ലാവ ഒഴുകുന്ന ചുമല രത്നങ്ങളായി,

കുതറിയോടുന്നെന്റെ ചെറു ജീവനെ,  

ഇന്ന് നീയായി ചമയ്ക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ട് ?

കുത്തിയൊലിക്കുമെൻ സ്വപ്നങ്ങളെ

പിന്നെ അണകെട്ടി തടവെച്ചതെന്തു ക്കൊണ്ട്?

മുതുകു വളയിച്ചു പാദത്തിൽ വളയിട്ടു തന്നെന്റെ

മാംസത്തിെലെ ചൂടകറ്റി നീ, 

എന്നെ മരവിച്ച ദേഹമായി മാറ്റി നീ